WK-koorts

Afgelopen zondag was het weer zover. De ultieme wedstrijd van het veldritseizoen. Het WK. Ik was graag meegegaan naar het Tsjechische Tabor, maar mijn job en vooral het gebrek aan verlof hield me in België. Dat belette me echter niet om aan de buis gekluisterd te zijn.

Bijna was ik te laat. Ik had me in de loeren laten leggen door een stomme TV-gids die aankondigde dat het WK om 14u begon met een voorbeschouwing. Om 14.10u kwam ik dan ook thuis aan op m’n dooie gemakje. Opwinding alom toen bleek dat het WK al 10 minuten bezig was. Maar goed, ik had nog niets gemist.

Toch was de verrassing groot toen ik zag dat Stybar niet vooraan meereed. Hij had een lekke band gekregen en werd achteruit geslagen. De Tsjech maakte een schitterende remonte en niemand kon hem nog terughalen. Maar wat er in de achtergrond gebeurde, interesseerde me meer. Klaas was goed en stak dat niet onder stoelen of banken.

Hij was duidelijk “the best of the rest”. Hij deed dat goed. Naarmate de wedstrijd vorderde, schoof ik meer en meer naar voor in de zetel. In de finale zat ik dan ook op het topje van de zetel. De vreugde was groot toen Klaas over de streep reed en de buit binnen was. Zilver was het hoogst haalbare en misschien zelfs meer dan op voorhand verwacht. Want de grote drie gingen immers de medailles binnenrijven en Klaas werd schandelijk over het hoofd gezien. Hij heeft ze allemaal lik op stuk gegeven.

In your face Michel Wuyts. De hypocrisie droop er af tijdens de live uitzending. Weken na elkaar Klaas als “het zwakke broertje” afschilderen om hem dan opeens de hemel in te prijzen tijdens de WK uitzending. Tja, … We kennen hem ondertussen zeker al?

NMBS-frustraties

Een maand neem ik al de trein om te gaan werken. Een maand lang heb ik al problemen gehad. Meer problemen dan in de afgelopen 6,5 jaar dat ik voor school heen en weer pendelde. Een uur vertraging bleek al gauw eerder de regel dan de uitzondering. Ergernis troef dus. Zeker gezien de temperaturen buiten. Eerste onderkoelingsverschijnselen doken meer dan eens op. En ik ben al zo’n kou-kleum in de winter…

Ik vraag me dan af of het zo moeilijk is om een trein op tijd te laten rijden. Meestal kwam de trein in het vertrekstation wel op tijd aan, maar gegarandeerd was ik te laat op mijn bestemming. Probeer zo maar eens afspraken te maken… Geen makkie.

Om nog maar te zwijgen van geërgerde treinreizigers die hun (overigens volledig terechte) frustratie uitwerken op hun medereizigers. Zoals die keer dat ik tegenover een überzenuwachtige dame zat. Ik werd er op den duur zelf nerveus van. Gelukkig stond ze na een halte op en ging ze wat verder in de wagon zitten. Zo had ik er tenminste geen last meer van.

Maar goed, het kan alleen maar beter de komende weken. Laat ons hopen dat dat ook zo zal zijn…

Oud zeer…

Ik zou nog eens moeten bloggen. Maar… tijdsgebrek.

Al spoken er al enkele onderwerpen door m’n hoofd.
Nog even geduld dus!

Afkicken

21/12/2009

Internetloos. Al meer dan een week. Van waar komen dan deze blogjes? Wel die heb ik in de afgelopen week mooi uitgetypt in een Word-documentje en zet ik na mijn internetloze periode online. Het zal een mooi reeksje zijn. Maar goed, ik moet me toch met iets bezighouden.

Het was wel wennen. Nu zeker. Vorige week kon ik nog vlug mijn mail even checken op TVL in een vrij minuutje. Maar nu ben ik volledig internetloos. Mijn laptopje werkt nog prima maar een draadloze verbinding heb ik niet. En de oude, vaste modem weigert dienst wanneer ik hem koppel aan mijn superdeluxe (in mijn ogen dan!) laptop.

En wachten kan lang duren. Mijn Farmville-klassement is intussen volledig naar de knoppen denk ik. En ik mis mijn boerderijtje wel. Maar goed, mijn oogst heb ik nog kunnen redden. Hopelijk kan ik er eind deze week of begin volgende week weer invliegen. (Verslaafd, ik beken!)

Ondertussen wel tijd voor mijn DSi, sudoku’s, boeken en DVD’tjes. Want de komende 14 dagen heb ik immers nog verlof. En 4 januari is de big day! Ik ben benieuwd.

Sportman van het jaar

21/12/2009

Jawel, gerechtigheid is geschied. Philippe Gilbert is de sportman van het jaar 2009. En volgens mij meer dan verdiend. En dat zeg ik niet alleen omdat ik een grote Silence-Lotto –fan ben. Zijn prestaties verdienen immers een trofee, of meer nog de erkenning die er bij komt kijken.

De sympathieke Waal is al enkele jaren een topper. En ook dit jaar bewees hij zijn kunnen. Het sappige Nederlandse taaltje dat naar boven komt in interviews, geeft hem nog net dat tikje extra. Kortom, een verdiende winnaar.

Ook Kim Clijsters kreeg nog een trofee. Ook verdiend. Al vond ik daar de concurrentie net iets groter, persoonlijk dan. Maar toch, Kim is back en hoe. Bij haar eerste grandslam wint ze meteen de finale. Dat kan alleen maar als je een topper bent.

Of hoe een klein land ook groot kan zijn. Het is immers niet de kwantiteit maar de kwaliteit die telt.

Geschokt

21/12/2009

Vorige week donderdag kwam ik thuis van een avondje ondertitelen. Omdat noch de mama, noch de papa thuis was, nestelde ik mij gezellig alleen voor tv. Nu is donderdagavond voor mij niet de ideale tv-avond, wegens niets op tv. Na wat zappen kwam ik bij “Huismakelaar”, of hoe het ook mag heten, op VTM uit.

Onverwacht beleefde ik enkele hilarische moment. Bij het eerste koppel geen opmerkingen. Ze hadden een leuk appartement en wilden verhuizen naar iets groter… Logisch en volstrekt normaal. Maar opeens kwam er een jong koppel tevoorschijn. Zij 21, hij 22 jaar als ik mij dat nog goed herinner. Na 1,5 maand van samenwonen (jawel, u leest het goed 1,5 maand!) besloten ze dat ze goed genoeg bij mekaar pasten om samen een huis te kopen. Nu goed, ieder beslist dat voor zichzelf natuurlijk.

Maar het beste komt nog. Ze hadden maar liefst een budget van 450.000 euro. Een budget waar zelfs een iemand die al 20 jaar werkt, alleen maar van kan dromen. Wellicht een goeie sponsor dus. Ze trokken naar verschillende huizen maar geen enkele woning voldeed aan hun wensen. Ik stelde vast dat ze duidelijk zelf niet de handen uit de mouwen wilden steken en eigenlijk gewoon een kant en klare woning wilden die er ook qua interieur uitzag hoe zij wilden.

Nu ben ik ook wel een beetje kieskeurig en kan ik begrijpen dat je bepaalde eisen stelt. Maar als je een huis vindt voor 300.000 euro wat toevallig gele kranen heeft in de badkamer, ben ik ervan overtuigd dat je voor die overige 150.000 euro wel degelijk een goeie loodgieter zal vinden die voor jou die kranen wil vervangen door een normale stel.

Ergernis troef dus langs mijn kant. Hoe doen sommigen het, vraag ik me dan af. Ik zal nog lang moeten sparen om ook maar aan een kwart van dat budget te komen.

Sneeuw

18/12/2009

Ik heb het er zo niet voor. Correctie. Ik heb het er zo niet voor als ik met de auto moet rijden. Besneeuwde wegen, schuivers, glijpartijen en strooiwagens die veel te laat komen. Het is écht niks voor mij. Gisteren was het weer van dat. In heel België, behalve hier. Gelukkig.

Eerlijk. Ik stond gisteren echt met een bang hartje op. Ik was door het dolle heen toen ik mijn rolluik optrok en zag dat er op dat moment geen spatje sneeuw te bespeuren was in onze tuin. En ik heb een hele dag voor spanning afgewacht. Ik was blij dat ik zonder problemen op TVL geraakt voor mijn allerlaatste werkdag daar. En ik had er mij al bij neergelegd dat ik huiswaarts zou moeten keren in een wit landschap.

Groot was dan ook mijn verbazing toen ik gisteravond tegen 20u de TVL-gebouwen verliet en zag dat op de parking van de Kinepolis geen vlokje sneeuw te bemerken was. Ik haalde opgelucht adem. Onderweg naar huis bleek er weinig te veranderen. Sint-Truiden had wel een sneeuwbui op bezoek gehad maar de schade bleef beperkt. Op sommige plaatsen was er zelfs al niet meer van te merken.

Heel België lag in puin. 510km file op de wegen van en naar Brussel en Antwerpen, maar hier in Limburg was daar niets van te merken. Ik heb blijkbaar de juiste plaats uitgekozen om te wonen dezer dagen. Hopelijk blijft dat zo!

De Nederlandse Taal

16/12/2009

De afgelopen jaren werd ik dagelijks geconfronteerd met taal. Een journalistieke job verondersteld immers ook een correct taalgebruik. Nu hou ik wel van taal, maar ik pretendeer zeker niet dat ik foutloos kan schrijven. Integendeel. Maar toch ik doe m’n best.

Ik hou het bij Algemeen Nederlands en bij twijfel surf ik regelrecht naar de taalwebsite van de VRT (een aanrader). Maar zelfs dan glippen er al eens fouten door de mazen van het net: tijdsgebrek enzo.

Maar sinds mijn jonge jaren fascineerde het Groot Dictee der Nederlandse Taal me wel. Als jongeling nam ik er graag een blaadje papier bij en begon ik steevast enthousiast aan de uitdaging. Om het dan na 5 woorden weer op te geven, want dan stelde ik vast dat ik eigenlijk niet eens begreep wat er gezegd werd.

Dat probleem is ondertussen gelukkig al opgelost. Maar de fascinatie is gebleven. Gisteren was het dan ook weer zover. Prominenten en onbekenden gingen de uitdaging van de Nederlandse Taalunie aan en stortten zich op het dictee. Een Nederlander ging aan de haal met de hoogste eer. Hoewel die eer de afgelopen jaren voor een Belg was weggelegd.

Misschien neem ik volgend jaar toch nog maar eens een blaadje ter hand, want het begint weer te kriebelen. Enige voorbereiding zou dan wel geen kwaad kunnen…

Een dagje bij de Noorderburen

14/12/2009

Hoewel ik mijn avonden vooral bij TVL doorbreng als ondertitelaarster, trok ik afgelopen maandag toch wat tijd uit om mee naar Maastricht te gaan. Kwestie van ook Nederlands Limburg eens gezien te hebben. De voorwaarde was wel dat ik om 16u terug voor de deur van TVL stond. En zo geschiedde.

Nog voor half tien waren we al op weg naar de Nederlandse grensstad. Sint-Truiden à Tongeren, Tongeren à Riemst, Riemst via de nieuwe brug van Vroenhoven naar Maasstricht. En eerlijk gezegd, het ging vlot. Om half elf stonden we al op Nederlandse bodem, geparkeerd en al.

Toch hadden we een kleine misrekening gemaakt. Ook in Maastricht blijken veel winkels voormiddag gesloten. Gelukkig trekken de grote winkelcentra zich daar niet van aan. V&D en de Bijenkorf waren dus welgekomen. Nog een voordeel: het was daar WARM! Want ondanks de leuke omgeving, bleef het ijskoud! Mijn voeten werden in korte tijd omgetoverd tot ijsklompjes, om nog maar te zwijgen van mijn handen en m’n gezicht. Niet leuk dus.

Maar om mijn verhaal verder af te maken… Na wat bezoekjes aan de grotere winkels, was het tijd voor een middagmaaltje. Van daar ging het naar de andere winkels, die tegen 13u dan toch eindelijk opengingen. Hoewel het al solden waren in Maastricht, bleef de vangst beperkt. Een rokje en een riem waren de oogst van die dag. En daar was ik tevreden mee.

Toch zullen ze mij dat niet te veel moeten laten overdoen. Shoppen in de bijtende kou (en dan was het nog niet eens winter, dus wat gaat dat binnen 3 weken geven), is niet aan mij besteed.

Intussen…

Vooraleer het zover is natuurlijk, hang ik nog wat rond. Overal eigenlijk. Ik probeer mijn FarmVille boerderijtje nog te onderhouden, ik probeer ook mijn websites nog zo goed mogelijk te onderhouden en mijn namiddagen/avonden breng ik vooral door bij TVL als Teletekst-updater en ondertitelaar.

De afgelopen weekends waren volgestuwd met muziek: concert in Landen, Sint-Ceciliafeest, Music@Broederkring , … Het waren behoorlijk intensieve weken. Het was vorig weekend dus weer even op adem komen en genieten van een rustige zaterdagavond.

En tussendoor… boeken lezen natuurlijk!

• Marc de Bel – Het ei van Oom Trotter
• Amélie Nothomb – Filippica’s